9 သူမနှင့် ကာမဂုဏ်စည်းစိမ် ခံစားခကြသော မြီကြီးတစ်ပြင်လုံး၌ ဟိသော ဘုရင်ရို့သည် သူမ၌ လောင်ကျွမ်းလျက်ဟိသည့် မီးမှ မီးခိုးများကို မြင်သောအခါ ငိုကြွီးမြည်တမ်းကြလိမ့်မည်။ 10 သူရို့သည် သူမခံရသည့် ဝေဒနာကို ကြောက်ရွံ့၍ အဝီးမှရပ်လျက် “တန်ခိုး ကြီးသောမြို့၊ ကြီးမြတ်သော ဗာဗုလုန်မြို့၊ ဖြစ်ရလေခြင်း၊ ဖြစ်ရလေခြင်း။ သင်သည် တစ်နာရီအတွင်း၌ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းကို ခံရလေပြီတကား” ဟု ဆိုကြ၏။

11 မြီကြီး၌ဟိသော ကုန်သည်ကြီးရို့သည်လည်း မိမိရို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူမည့် သူတစ်ယောက်မျှ မဟိသဖြင့် ငိုကြွီးမြည်တမ်းကြ၏။ 12 သူရို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကား ရွှီ၊ ငွီ၊ ကျောက်မျက် ရတနာ၊ ပုလဲ၊ ပိတ်ချောထည်၊ နီမောင်းသောအထည်၊ ဖဲနီထည်၊ ကတ္တီပါ၊ နံ့သာသစ်သားအမျိုးမျိုး၊ ဆင်စွယ်၊ အဖိုးတန်သစ်သား၊ ကြီး၊ သံနှင့် ကျောက်ဖြူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၊ 13 သစ်ကြံပိုးပင်၊ ဟင်းခပ်အမွှီးအကြိုင်၊ နံ့သာပေါင်း၊ မုရန်၊ ဆီမွှီး၊ လောဗန်၊ စပျစ်ရည်၊ ဆီ၊ ဂျုံဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်၊ ကျွဲနှင့် သိုး၊ မြင်းနှင့် ရထား၊ ကျွန်နှင့် လူ၏စိတ်ဝိညာဉ်များပင် ဖြစ်ကြလေ၏။ 14 ကုန်သည်ကြီးရို့က ထိုမြို့အား “သင် လိုချင်တောင့်တသော ကောင်းသောအရာများသည် မဟိယာ။ သင်၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ဂုဏ်အသရေများသည်လည်း ကွယ်ပျောက်လားခယာ။ ထိုအရာများကို သင်သည် နောက်တဖန် ရလိမ့်မည် မဟုတ်” ဟု ဆိုကြ၏။ 15 ဗာဗုလုန်မြို့ကို အမှီပြု၍ ထိုကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းဝယ်ခြင်းအားဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝလာသော ကုန်သည်ကြီးရို့သည် ထိုမြို့ ခံရသည့်ဘေးဒဏ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ အဝီးမှ ရပ်လျက်၊ 16 “ဖြစ်ရလေခြင်း၊ ဖြစ်ရလေခြင်း။ ပိတ်ချောထည်၊ နီမောင်းသောပိုးထည်၊ အနီရောင် အဝတ်အထည်၊ ရွှီတန်ဆာ၊ ကျောက်မျက်ရတနာတန်ဆာ၊ ပုလဲတန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြို့ကြီးသည်၊ 17 ဤစည်းစိမ်ဟိသမျှကို တစ်နာရီအတွင်း၌ ဆုံးယှုံးရပါသည်တကား” ဟု ငိုကြွီးကြလိမ့်မည်။