1 Jesús fór þaðan og kom til heimabæjar síns. Lærisveinar hans fylgdu honum.[a] 2 Þegar hvíldardagurinn kom byrjaði hann að kenna í samkomuhúsinu. Margir sem hlustuðu urðu mjög hissa og sögðu: „Hvaðan fær þessi maður þetta? Hvaða speki er þetta sem hann hefur? Og hver eru þessi kraftaverk sem gerast fyrir hendur hans?[b] 3 Er þetta ekki smiðurinn, sonur Maríu og bróðir Jakobs, Jósefs, Júdasar og Símonar? Og eru systur hans ekki hér hjá okkur?“ Þeir hneyksluðust á honum.[c] [d] 4 Jesús sagði við þá: „Spámaður er ekki vanvirtur nema í heimabæ sínum og meðal ættingja sinna og hjá sinni eigin fjölskyldu.“[e] [f] 5 Og hann gat ekki gert neitt kraftaverk þar, nema hann lagði hendur sínar á nokkra sjúka og læknaði þá.[g] [h] 6 Og hann undraðist yfir vantrú þeirra. Hann fór um þorpin í kring og kenndi.[i]

7 Hann kallaði til sín lærisveinana tólf og byrjaði að senda þá út tvo og tvo. Hann gaf þeim vald yfir óhreinu öndunum[j] 8 og sagði þeim að taka ekkert með sér nema staf, hvorki brauð né bakpoka né peninga í beltinu[k] 9 heldur vera með skó á fótum en ekki tvo kyrtla.[l] 10 Og hann sagði við þá: „Hvar sem þið komið inn í hús, verið þar þangað þið farið þaðan.“[m] 11 Og hvar sem þeir ekki taka við ykkur né hlusta á ykkur, þá farið þaðan og hristið rykið af fótum ykkar til að aðskilja ykkur frá þeim.[n] [o] 12 Þeir fóru þá út og prédikuðu að menn skyldu iðrast.[p] 13 Þeir ráku út marga djöfla og smurðu marga sjúka með olíu og læknuðu þá.[q] [r]

14 Og Heródes konungur heyrði þetta (því nafn Jesú hafði orðið kunnugt), og hann sagði: „Jóhannes skírari er risinn frá dauðum, og þess vegna virka kraftaverk í gegnum hann.“[s] 15 En aðrir sögðu: „Hann er Elías.“ Aðrir sögðu: „Hann er spámaður, eins og einn af spámönnum fyrri tíma.“[t] 16 En þegar Heródes heyrði þetta sagði hann: „Þetta er Jóhannes, sem ég lét hálshöggva. Hann er risinn frá dauðum.“[u] 17 Því Heródes hafði sjálfur sent menn og handtekið Jóhannes og bundið hann í fangelsi vegna Herodíasar, konu Filippusar bróður síns, því hann hafði gifts henni.[v] 18 Jóhannes hafði sagt Heródesi: „Þér er ekki leyfilegt að eiga konu bróður þíns.“[w] 19 Herodías reiddist Jóhannesi og vildi láta drepa hann, en gat það ekki.[x] 20 Því Heródes óttaðist Jóhannes og virti hann, vissi að hann var réttlátur og heilagur maður, og verndaði hann. Og þegar hann hlustaði á hann varð hann mjög ráðvilltur, en hlustaði samt hugfanginn á hann.[y] [z] 21 En svo kom tækifærið sem Herodías hafði beðið eftir. Þegar Heródes átti afmæli, hélt hann veislu fyrir höfðingja sína, herforingja og fyrirmenni í Galíleu.[aa] 22 Þegar dóttir Herodíasar kom inn og dansaði, líkaði Heródesi og gestum hans það vel. Konungurinn sagði við stúlkuna: „Biddu mig um hvað sem þú vilt, og ég gef þér það.“[bb] 23 Hann lofaði henni: „Hvað sem þú biður um gef ég þér, allt að helmingi ríkis míns.“[cc] 24 Hún gekk út og spurði móður sína: „Hvað á ég að biðja um?“ Hún svaraði: „Höfuð Jóhannesar skírara.“[dd] 25 Hún hljóp strax inn til konungsins og bað: „Ég vil að þú gefir mér strax á diski höfuð Jóhannesar skírara.“[ee] 26 Konungurinn varð mjög hryggur, en vegna loforðsins og gestanna vildi hann ekki hafna henni.[ff] 27 Hann sendi þegar lífvörð og skipaði að láta færa sér höfuð Jóhannesar.[gg] 28 Sá fór í fangelsið og hjó af honum höfuðið,[hh] 29 og kom með höfuðið á fati og gaf stúlkunni, og stúlkan móður sinni.[ii]

30 Postularnir komu saman til Jesú og sögðu honum allt sem þeir höfðu gert og kennt.[jj][kk] 31 Hann sagði við þá: „Komið þið með mér á afskekktan stað og hvílið ykkur aðeins.“ Því margir voru að koma og fara, og þeir höfðu ekki einu sinni tíma til að borða.[ll] 32 Þeir fóru í bát á afskekktan stað, einir.[mm] 33 Margir sáu þá fara og þekktu þá. Fólk hljóp til úr öllum bæum og varð á undan þeim.[nn] 34 Þegar Jesús steig upp úr bátnum sá hann mikinn mannfjölda og vorkenndi þeim, því þau voru eins og sauðir án hirðis. Og hann byrjaði að kenna þeim margt.[oo] [pp] 35 Seint um daginn komu lærisveinarnir til hans og sögðu: „Staðurinn er afskekktur og orðið áliðið.[qq] 36 Sendu fólkið í burtu svo þau geti keypt sér eitthvað að borða í bæjum og þorpum hér í kring.“[rr] 37 Hann svaraði: „Gefið þið þeim að borða.“ Þeir sögðu: „Eigum við að fara og kaupa brauð fyrir tvö hundruð dagsverk og gefa þeim að borða?“[ss] 38 Hann sagði við þá: „Hversu mörg brauð hafið þið? Farið og gáið.“ Þegar þeir komu aftur sögðu þeir: „Fimm brauð og tvo fiska.“[tt] 39 Hann sagði þeim að láta fólkið setjast niður í grænum grasflötum, hóp eftir hóp.[uu] 40 Þeir settust niður í fimmtíu og hundrað manna hópum.[vv] 41 Jesús tók brauðin fimm og fiskana tvo, leit upp til himins, þakkaði, braut brauðin og gaf lærisveinum sínum til að bera fram fyrir fólkið. Hann skipti líka fiskunum á milli þeirra allra.[ww] [xx] 42 Allir átu og urðu saddir.[yy] 43 Á eftir söfnuðu þeir saman tólf fullum körfum af brauðbitum og fiski.[zz] 44 Þeir sem átu brauðið voru um fimm þúsund karlar.[] []

45 Hann sendi lærisveina sína strax í bátinn og yfir á hinn bakann til Betsaída, á meðan hann sendi mannfjöldann heim.[] 46 Eftir að hann hafði kvatt þá fór hann upp á hæð til að biðjast fyrir.[] 47 Þegar kvöld var komið var báturinn á miðju vatninu og hann einn á landi.[] 48 Hann sá þá erfiða við róðurinn vegna mótvindsins. Eftir kl.3 um nóttina kom hann til þeirra, gekk á vatninu, og vildi fara framhjá þeim.[] [] 49 Þegar þeir sáu hann ganga á vatninu héldu þeir að þetta væri draugur og öskruðu.[] 50 Því allir sáu hann og urðu hræddir. En hann talaði strax við þá og sagði: „Verið hughraustir, það er ég! Verið ekki hræddir!“[] 51 Hann steig upp í bátinn til þeirra og stormurinn hætti. Þeir urðu mjög undrandi og hissa.[] 52 Þeir höfðu ekki skilið þetta með brauðin, því hjörtu þeirra voru treg.[] [] 53 Þeir komu yfir á bakkann hinumegin og lögðu að landi í Genesaret.[] 54 Þegar þeir stigu upp úr bátnum þekkti fólkið hann strax.[] 55 Fólk hljóp um allt svæðið og færði sjúka á börum til hans, hvar sem hann var.[] 56 Og hvar sem Jesús kom inn í þorp eða bæ lögðu þeir sjúka við götuna og báðu hann að fá að snerta bara brúnina á fötum hans. Og allir sem snertu hann urðu heilbrigðir.[] []