1 Þeir komu yfir á hinn enda vatnsins, í land Gerasena.[a] [b] 2 Um leið og hann steig upp úr bátnum mætti honum maður úr gröfunum með óhreinan anda.[c] 3 Hann bjó í gröfunum og enginn gat lengur bundið hann, ekki einu sinni með keðjum.[d] 4 Hann hafði oft verið bundinn fótjárnum og keðjum, en hann reif sundur keðjurnar og braut fótjárnin. Enginn var nógu sterkur til að hemja hann.[e] 5 Allan daginn og nóttina var hann í gröfunum og á fjöllunum og öskraði og barði sjálfan sig með grjóti.[f][g] 6 Þegar hann sá Jesú úr fjarlægð kom hann hlaupandi og féll niður við fætur hans.[h] 7 Svo öskraði hann hátt: „Hvað viltu mér, Jesús, sonur Guðs hins hæsta? Ég bið þig í Guðs nafni, þú mátt ekki þjaka mig!“[i][j] 8 Jesús hafði nefnilega sagt við hann: „Farðu út úr honum, þú óhreini andi!“[k] 9 Jesús spurði hann: „Hvað heitir þú?“ Hann svaraði: „Ég heiti her, við erum margir.“[l][m] 10 Og hann bað hann ákaft að senda þá ekki úr landinu.[n] 11 Þar var stór svínahjörð að éta á fjallinu.[o] 12 Djöflarnir báðu hann og sögðu: „Sendu okkur í svínin svo við getum farið inn í þau.“[p] 13 Og hann leyfði þeim það. Óhreinu andarnir fóru þá út og inn í svínin. Og hjörðin, um tvö þúsund, hrundi fram af brúninni niður í vatnið og drukknaði í vatninu.[q][r] 14 Svínahirðarnir flúðu og sögðu frá þessu í borgum og bæjum. Fólkið kom út að sjá hvað hafði gerst.[s] 15 Þeir komu til Jesú og sáu manninn sem hafði verið haldinn af djöflunum, hann sem hafði haft heila hersveit í sér, sitja þar, klæddan og með fullu viti. Þeir urðu hræddir.[t] 16 Þeir sem höfðu séð þetta sögðu þeim frá því sem gerst hafði við manninn sem var haldinn af djöflunum og við svínin.[u] 17 Og þeir fóru að biðja hann að yfirgefa land þeirra.[v][w] 18 Þegar hann steig inn í bátinn bað sá sem hafði verið haldinn af djöflunum að fá að fara með honum.[x] 19 En Jesús leyfði honum það ekki og sagði við hann: „Farðu heim til fólksins þíns og segðu þeim frá því sem Drottinn hefur gert fyrir þig og hvernig hann hefur miskunnað þér.“[y][z] 20 Og hann fór og byrjaði í Dekapólis að segja frá öllu sem Jesús hafði gert fyrir hann. Og allir voru mjög hissa.[aa]

21 Þegar Jesús hafði farið aftur í bát yfir vatnið safnaðist mikill mannfjöldi til hans. Hann var við vatnsbakkann.[bb] 22 Þá kom einn af samkomustjórunum, Jairus að nafni. Þegar hann sá Jesú féll hann niður við fætur hans[cc] 23 og bað hann ákaft: „Dóttir mín er að deyja. Komdu og leggðu hendur þínar á hana svo hún læknist og lifi.“[dd] 24 Jesús gekk með honum. Mikill mannfjöldi fylgdi honum og þrengdi að honum.[ee] 25 Þar var kona sem hafði haft blæðingar í tólf ár.[ff][gg] 26 Hún hafði þjáðst mikið af mörgum læknum og eytt öllu sem hún átti, en þetta hafði bara versnað hjá henni.[hh] 27 Þegar hún heyrði um Jesú kom hún að baki hans í mannfjöldanum og snerti klæði hans.[ii] 28 Hún sagði við sjálfa sig: „Ef ég bara get snerti klæði hans þá læknast ég.“[jj] 29 Og strax stöðvaðist blæðingin og hún fann í líkamanum að hún var læknuð.[kk] 30 Jesús skynjaði strax í sjálfum sér að kraftur hafði farið frá honum. Hann sneri sér við í mannfjöldanum og sagði: „Hver snerti klæði mín?“[ll][mm] 31 Lærisveinar hans svöruðu: „Þú sérð hvernig mannfjöldinn þrengir að þér, og þú spyrð: Hver snerti mig?“[nn] 32 Hann leit í kringum sig til að sjá hver hefði snert hann.[oo] 33 Konan, sem vissi hvað hafði gerst, kom skjálfandi og óttaslegin, féll niður við fætur hans og sagði honum allt eins og var.[pp] 34 Hann sagði við hana: „Dóttir, trú þín hefur læknað þig. Farðu í friði og vertu heil af sjúkdómi þínum.“[qq][rr]

35 Meðan hann sagði þetta koma menn frá samkomustjóranum og segja: „Dóttir þín er dáin. Hvers vegna truflar þú meistarann lengur?“[ss] 36 Jesús heyrði þetta og sagði strax við samkomustjórann: „Vertu ekki hræddur, trúðu aðeins.“[tt] 37 Hann leyfði engum að fylgja sér nema Pétri, Jakobi og bróður Jakobs, Jóhannesi.[uu] 38 Þeir komu til húss samkomustjórans og sáu mikla óreiðu og fólk grátandi og veinandi hátt.[vv] 39 Hann gekk inn og sagði við þau: „Hvers vegna eru þið að gráta og með hávaða? Barnið er ekki dáið, það sefur.“[ww][xx] 40 Þau hlógu að honum. En hann rak þá alla út, tók með sér föður og móður barnsins og þá sem voru með honum og gekk inn til barnsins.[yy] 41 Hann tók í hönd barnsins og sagði við það: „Talíta kúm,“ sem þýðir: „Litla stúlka, ég segi þér, rís upp!“[zz][] 42 Og strax stóð stúlkan upp og gekk um – hún var tólf ára. Þeir urðu strax mjög hissa.[] 43 Hann bannaði þeim stranglega að segja neinum frá þessu og sagði að gefa henni eitthvað að borða.[][]