13 “हे खोराजिना, नीक हाय! हे बेथसैदा, नीक हाय कारण मीदांट्ल्या आवी सामर्थल फनील आताय आवी जर सोर आन सिदोन वीरदांटल्या आईंनी ऊंड्या तर वार येनका के फईमिंदा तुस्कुनी, राखला कुसनी पश्चात्ताप शेशींतुन्डीर. 14 आनकेन न्यायम दिवशी सोर आन सिदोन वारिक जास्त सोपा व्हई.[d] 15 हे कफर्णहुमा, नु आकाश पर्यंत येत्ती फोयाव येम? नु नरक दनका दिग्याव.[e]
16 यवाड शिष्यल् द इन्टाड वाड नाद ईन्टाड आन यवाड शिष्यल क नाकारास्तार वाड नाक नाकारास्ताड वाड यवाड नाक आमशीनाड वानिक नाकाडास्ताड.”
17 हा सत्तर मंदि आनंद गोन वचीर आन आनीर “प्रभू, नी फेरगोन दैयाल पण वश अवताद!” 18 आप्पुड वाड वारीक आन्या, “नीन शैताननी आकाशनेळ वीजलेका फडेतापुड सुस्तीन![f] 19 सूडना, नीन मिक फाम आन विंचूलकतुडवा शेद आन शत्रुन हांता सामर्थमिंदा, अधिकार ईच्चीनान आन यमटीगोनच मिक एमी हानी काकाफोई.[g] 20 तरी पण मीक दुष्ट आत्माल वश आताय दिन्द आनंद शय्याकना तर मिद फेर स्वर्गला राशिंद ऊंडाय दींदी आनंद शयंडा.”
21 आ क्षणला वाड पवित्र आत्म्याला आनंदीत आय्या आन आन्या, “हे आब्बा, स्वर्ग आन पृथ्वी द प्रभू स्तुती शेस्थान, कारण नु इवी गोष्टी ल् ज्ञानी आन बुद्धिमान मनशी तिकेळ दाशी व्हटी हा शीन्ना बिडा क प्रकट शेशीनाव. आऊ, आब्बा कारण नीक येम योग्य वाटाशा आदी नु शेस्तु. 22 ना आब्बाड हांनी गोष्टील नाईचागा ईचीन्या आन कोडकु यवार ऊंडाड ईदी आब्बानशिवाय यवारकच येरका लेद आन कोडकूशिवाय आब्बाड. यवार ऊंडाड यवारक् च येरका लेद आन यवारक् आदी प्रकट शेशेद कोडकुद ईच्छा ऊंडी वानिकच फक्त यरका आय्यी.”
23 आन शिष्यलतीकुड तीरगी वाड एकांतला आन्या, “मीर येम सुस्तार आवी सुशेय कडन्ल धन्य. 24 नीन मीक शपतान, शेंगेम राजाल आन संदेष्ट्याल मीर येम सुस्तार आदी सुशेद ईच्छा शेशतीर, परंतु वार आदी सुडाले आन मीर येम ईनटार आदी ईनेद ईच्छा, बाळगायाशिर, परंतु वार आदी ईनाले.”
25 यंकसार वगा नियमशास्त्रलोंट्योड शिक्षक निला व्हड्या आन वाड येशुनदी परीक्षा तुस्कुणेद प्रयत्न शेशा. वाड आन्या, “गुरुजी, अनंतकाळदी जीवन शिक्केईच्चागा नीन येम शैयाबेक?” 26 आप्पुड येशुड आन्या, “नियमशास्त्रला येम लिवाशिनार? नु दांटल्या येम वाचास्ताव?” 27 वाड आन्या, “नु नी परमेश्वर मिंदा पूर्ण अंतकरणता, पूर्ण आत्माता, पूर्ण शक्ती गोन प्रिती शैई.” आन स्वतः मिंदा यळा प्रिती शेस्ताव आळा मना शेजार्यालमिंदा प्रिती शैई.[h] 28 आप्पुड येशुड वारीक आन्या, “नु बरोबर उत्तर यीस्तू, ईदीच शैई आंटे नु बतक्याव.”[i] 29 पण मनाम योग्य प्रश्न आडगीनाम ईदी दुसरावरक सुबेईच्चागा वाड येशुन आडग्या, “आंटे ना शेजारी यवाड?”
38 यंकसार येशुड आन वान शिष्यल् वान मार्गनेळ व्हयेतापूड, वाड वगा ऊरला वंच्चा. आंद मार्था फेरद आंती वानद स्वागत शेशी आदरातिथ्य शेशा. 39 दानिक मरिया फेरूद शेल्याल ऊंड्या, आदी द्यावार काळादैगारा कुसन्या आन वाड येम आंटाड आदी ईनटून्या. 40 पण मार्थाद जास्त फनीगोन तारांबळ आय्या. आदी येशुन दैगारा वच्या आन आन्या, “प्रभू, ना शल्याल आंता फनी नामिंदा येशा दीनदी काळजी निक लेद येम? तर नाक मदत शेशेदेंक दानिक शप्प.” 41 प्रभुड उत्तर ईच्या, “मार्था, मार्था, नु संगेम माटलाविषयला दगदग शेस्ताव. 42 पण ओकाटे माटा आवश्यक ऊंडाद. ईदी नीन शपतान आन मरीयाद दान ईचांग बागा वाटा निवडाशिनाद. आदी दानतिकेळ तिशी तीस्कोनदेंक दाद.”
<- लूकदी शुभवर्तमान 9लूकदी शुभवर्तमान 11 ->
Languages