शांती व समाधानाने भाकरीचा कोरडा तुकडा खाणे बरे.

आणि कुटुंब सभासदाप्रमाणे मालमत्तेत वाटा मिळवील.

परंतु अंतःकरणाची पारख याहवेहच करतात.

लबाड बोलणारा मनुष्य विनाशकारी जिभेचे लक्ष देऊन ऐकतो.

जो दुसर्‍यांवर आलेल्या संकटामध्ये आनंद करतो, त्याला शिक्षा झाल्यावाचून राहणार नाही.

आणि मुलांचे भूषण त्यांचे मातापिता आहेत.

राजाने खोटे बोलणे कितीतरी अशोभनीय आहे!

त्यांना वाटते की त्याने त्यांची कामे यशस्वी होतील.

परंतु जो कोणी ती अप्रिय गोष्ट पुन्हापुन्हा बोलतो त्याचे जवळचे मित्र दूरावतात.

विवेकी मनुष्याला रागावून बोललेला एक शब्द अधिक प्रभावी असतो.

मृत्यूचा दूत त्यांच्याकडे पाठविण्यात येईल.

परंतु मूर्खपणाचा अट्टाहास करणाऱ्या मूर्खाची भेट नको.

त्याच्या घराला अरिष्ट कधीही सोडणार नाही.

म्हणून ते सुरू होण्याआधीच तो विषय संपविणे बरे.

अशा दोन्हीचा याहवेह तिरस्कार करतात.

तर ज्ञानवर्धनासाठी मूर्खाच्या हातात पैसे का असावेत?

आणि संकटसमयासाठीच भावाचा जन्म झालेला असतो.

तो विवेकहीन मनुष्य आहे.

जो कोणी उंच प्रवेशद्वार बांधतो तो आपत्तींना आमंत्रण देतो.

ज्याची जीभ विकृत भाषण करते, तो संकटात पडतो.

आणि देवहीन मूर्खाच्या पालकांना आनंद मिळत नाही.

पण खिन्न मन हाडे शुष्क करते.

दुष्ट मनुष्य गुप्त रीतीने लाच घेतो.

पण मूर्खाची नजर पृथ्वीच्या शेवटपर्यंत सैरभैर फिरत असते.

आणि ज्या आईने त्याला जन्म दिला तिला क्लेश देतो.

तसेच प्रामाणिक अधिपतींना शिक्षा करणे हे निश्चितच चुकीचे आहे.

आणि समंजस शांत स्वभावाचा असतो.

आणि जर त्यांच्या जिभेवर त्यांनी ताबा ठेवला, तर ते विवेकशील मानले जातात.