त्या दिवसांची मला खूप आस आहे,

मग अंधारातही त्यांच्याच प्रकाशात मी चालत असे!

जेव्हा माझे घराणे परमेश्वराच्या जिव्हाळ्याच्या संगतीने आशीर्वादित होते,

आणि माझी मुलेबाळे माझ्याभोवती होती,

आणि खडक माझ्यासाठी जैतुनाच्या तेलाचे झरे ओतून देत असे.

आणि माझ्या मानाचे आसन ग्रहण करीत असे,

आणि वृद्ध आदराने उभे राहत;

आणि आपल्या मुखांवर हात ठेवीत;

शांतपणे उभे राहत असत.

आणि ज्यांनी मला बघितले त्यांनी माझी प्रशंसा केली.

त्यांची मी सुटका केली.

आणि विधवांचे हृदय मी आनंदित केले.

न्याय हाच माझा झगा व मुकुट असे.

आणि पांगळ्यांचे पाय असा होतो.

आणि अनोळखी लोकांच्या वतीने वाद करत असे.

त्यांच्या मुखातून पीडितांना बाहेर ओढून काढले.

मातीच्या कणांइतके माझ्या आयुष्याचे दिवस असतील.

आणि रात्रभर दहिवर माझ्या फांद्यांना भिजवतील.

आणि माझे धनुष्य सदैव माझ्या हातात नवेच राहील.’

माझ्या सल्ल्याची शांतीने वाट बघत.

माझे शब्द त्यांच्या कानावर पडल्यावर ते पुन्हा बोलत नसत.

माझे शब्द ते वसंत ऋतुतील पावसासारखे प्राशन करीत.

माझे मुखतेज त्यांना मोलाचे वाटे.

त्यांच्या सैन्याचा राजा म्हणून मी त्यांच्यात वास केला;

शोक करणार्‍यांचे सांत्वन करणारा असा मी होतो.