2 “ही अशी भाषणे तू कधी थांबविणार आहेस?

3 आम्हाला जनावरांप्रमाणे का समजतोस

4 रागाने जो तू स्वतःला फाडतोस,

5 “दुष्टांचा दिवा विझून जातो;

6 त्याच्या तंबूतील प्रकाश अंधकार होऊन होतो;

7 त्याच्या पावलांचा प्रभाव दुर्बल होतो;

8 त्याचेच पाऊल त्याला पाशात अडकवितात;

9 फास त्याची टाच पकडते;

10 त्याच्यासाठी गळफास जमिनीत लपविलेला आहे;

11 आतंक त्याला चहूकडून घेरून आहे

12 विपत्ती त्याच्यासाठी भुकेलेली आहे;

13 रोगाने त्याची त्वचा खाऊन टाकली आहे;

14 त्याच्या सुरक्षित डेर्‍यांतून त्याला फाडून

15 अग्नी त्याच्या डेर्‍यात वस्ती[a] करते;

16 त्याची मुळे खाली सुकतात

17 पृथ्वीवरून त्याच्या अस्तित्वाची आठवण नाहीशी होते;

18 प्रकाशातून त्याला अंधाराच्या राज्यात घालविले आहे;

19 त्याच्या लोकात त्याला पुत्र किंवा कोणीही वारस नाहीत,

20 पश्चिमेचे लोक त्याची अवस्था बघून भयप्रद होतात;

21 पातक्यांचे जीवन खचितच असे असते;