Oseas 6

Dili Tinud-anay nga Paghinulsol sa mga Israelinhon

1 Nag-ingnanay ang mga Israelinhon,

“Dali, mamalik na kita sa Ginoo.

Siya ang nagkunis-kunis kanato

apan siya usab ang moayo kanato.

Siya ang nagsamad kanato

apan siya usab ang mobendahi sa atong samad.[a]

2 Daw sama kita sa patay nga buhion niya dayon.

Human sa mubo nga panahon,[b] bangonon kita niya,

ug magkinabuhi kita diha sa iyang presensya.

3 Tinguhaon nato ang pag-ila sa Ginoo.

Moabot siya sama kasiguro sa pagsidlak sa adlaw.

Ug moabot siya sama sa ulan

nga naghatag ug tubig sa kalibotan.”

4 Apan miingon ang Ginoo,

“Mga katawhan sa Israel[c] ug Juda,

unsay buhaton ko kaninyo?

Ang inyong paghigugma kanako sama sa gabon

o yamog sa kabuntagon nga dali ra mahanaw.

5 Busa gipahimangnoan ko kamo pinaagi sa akong mga propeta

nga malaglag kamo ug mangamatay.

Ipadayag ko ang akong paghukom

kaninyo sama kahayag sa adlaw.

6 Kay dili ang inyong mga halad

ang akong gusto kondili ang inyong gugma[d].

Mas gusto ko pa nga ilhon ninyo ako

kaysa maghalad kamo ug mga halad nga sinunog.

7 Sama kang Adan, gipakawalay-bili ninyo ang akong kasabotan kaninyo.

Nagluib kamo kanako diha sa inyong dapit.[e]

8 Ang siyudad sa Gilead gipuy-an

sa mga tawong daotan ug mga kriminal.

9 Ang inyong mga pari sama sa pundok sa mga tulisan

nga mangatang ug biktimahon.

Mopatay sila diha sa dalan paingon sa Sekem[f],

ug naghimo sa uban pang daotang mga binuhatan.

10 Mga taga-Israel, makalilisang ang nakita ko kaninyo;

nagsimba kamo sa mga dios-dios,

busa nahimo kamong mahugaw[g].

11 “Ug bisan kamong mga taga-Juda, gitakda na nga silotan.

Gusto ko unta nga ibalik ang maayong kahimtang sa akong katawhan.