9 Kon kining mga panahona gitakda na sa Dios, unsa may kapuslanan sa paghago sa tawo? 10 Nakita ko ang mga buluhaton nga gihatag sa Dios nga kabalak-an sa tawo, 11 ug kining tanan gitakda sa Dios nga mahitabo sa husto nga panahon. Gihatagan niya kita ug tinguha nga masayod sa umaabot, apan dili gayod nato matugkad ang iyang gipanghimo gikan sa sinugdanan hangtod sa kataposan. 12 Nasayod ako nga ang labing maayong buhaton sa tawo samtang buhi pa siya mao ang paglipay, ang pagpaharuhay, 13 ang pagkaon ug pag-inom, ug magpahimulos sa ilang hinagoan kay kining mga butanga grasya sa Dios. 14 Nasayod ako nga ang tanang ginahimo sa Dios magpadayon hangtod sa kahangtoran, ug dili kini madugangan o makuhaan. Gihimo kini sa Dios aron nga motahod ang tawo kaniya.
16 Nakita ko usab dinhi sa kalibotan nga naghari ang kadaotan
17 Miingon ako sa akong kaugalingon,
18 Ginasulayan sa Dios ang mga tawo aron ipakita kanila nga sama ra sila sa mananap. 19 Managsama ang dangatan sa tawo ug sa mananap; managsama silang mamatay. Managsama usab silang adunay gininhawa, busa ang tawo wala makabintaha sa mananap. Tinuod gayod nga ang tanan walay kapuslanan. 20 Managsama ang padulngan sa tanang buhing binuhat. Silang tanan gikan sa yuta, ug sa yuta usab sila mobalik. 21 Kinsay nasayod kon ang espiritu sa tawo moadto sa itaas ug ang espiritu sa mananap moadto sa ilalom sa yuta?
22 Busa nasuta ko nga ang labing maayong himuon sa tawo mao ang pagpahimulos sa iyang hinagoan, kay alang gayod kana kaniya. Walay makasugilon sa tawo kon unsa ang mahitabo human siya mamatay.
<- Ecclesiastes 2Ecclesiastes 4 ->